Oh oh oh help!!
Ik ben 22 en ben op zeer jonge leeftijd getrouwd. Na een korte tijd ben ik als in een nachtmerrie gescheiden. Ik heb nog nooit een steunpilaar gehad, en mijn ex is nooit erg lief voor mij geweest. Toen we al verkering hadden heeft hij me vaak onder druk gezet. Nu… twee jaar later ben ik ziek zwak en geestelijk en mentaal zo achteruit gegaan. Mijn ouders hebben mij moeten opvangen, omdat ze het niet konden toelaten dat ik op straat terrecht kwam. Maar ben het zat.. ik wil dat er echt een einde aan komt, maakt niet uit hoe. Zelfs de dood is op dit moment welkom voor mij. Ik ben al langer als een jaar afhankelijk van antidepressiva en anti psychoticum en val maar steeds weer terug bij de psychologische behandelingen omdat ik niks meer aan kan.
Ik hou van mijn Turkse tradities. Ben trots dat ik een Turkse ben. Ben trots dat ik ooit als maagd het huwelijk in ben gegaan (ook al heb ik er niks meer aan), maar waarom moet ik er dan toch zo onder lijden? waarom doet dit mij allemaal pijn?
x

Mijn man ging vreemd. Ik kwam er achter. Hij zei dat het hem speet. Het is weer goed. Maar volgens mij ziet hij haar nog. Iets in mij zegt dat. Alleen kan ik er geen vinger op leggen.

Als ik mezelf opmaak vraagt mijn man altijd voor wie ik dat doe. Ik heb hier totaal geen antwoord op en sindsdien hij dat vraagt durf ik me niet meer uitgebreid op te maken.

Ik ben een meisje van 14 uit België.Ik heb twee relaties met Turkse jongens achter de rug en ben nu heel gelukkig met de derde Turkse jongen, hij heet Enes. Zowel van zijn als mijn ouders is onze relatie verboden. Daarom moeten we het dus stil houden. Mijn ouders denken dat Turkse jongens van deze leeftijd geen goede bedoelingen hebben met Belgische meisjes. Toch hou ik van hem en hij zegt dat hij ook van mij houdt. Het is soms moeilijk omdat we elkaar weinig zien maar we blijven ervoor vechten.