Zusje
Ik ben tien jaar getrouwd. Om te kunnen studeren is mijn zusje van achttien bij ons komen wonen. Ze woont namelijk helemaal in het Oosten van het land. Maar de laatste tijd merk ik dat mijn man en mijn zusje wel erg close met elkaar zijn. Als ik het aan mijn zusje vraag, beaamt ze dat mijn man haar wel eens betast. Ik kon merken dat ze het niet onplezierig vond. Ik confronteerde mijn man er mee. Hij zei dat ie het nooit meer zou doen. Maar nu is het ijskoud in huis en leven we alledrie langs elkaar heen. We praten niet meer, we eten niet meer samen, het lijkt alsof er elke dag een begrafenis is. Het frappante is dat, toen mijn man iets met mijn zusje had, hij mij ook niet verwaarloosde. Ik kwam niets te kort. En nu geeft ie ons beiden geen aandacht. Om hem niet kwijt te raken aan andere vrouwen, denk ik er nu serieus aan om terug te gaan naar de oude situatie: dat hij ons allebei aandacht geeft.
Oei! Dat zou ik dus nooit doen! Het zusje moet maar ergens anders wonen en die man is niet meer te vertrouwen! Ik zou duidelijk zeggen wat ik van zulke situaties vind! Weg met die man! Er is geen vertrouwen meer…
Ook ik zou haar het huis uitsturen. Wie denkt ze wel dat ze is?!
wat jouw man heeft gedaan is immoreel en kan echt niet door de beugel! Jouw man is stukken ouder dan jouw zusje en hij moet weten dat hij gewoon met zijn vingers van haar af moet blijven! Als iemand al zo ver gaat door familieleden te betasten dan zal hij ook wel geen moeite hebben door met andere (niet familie leden) het bed te delen. Kies voor jezelf en respecteer jezelf. Ga een stevig gesprek aan met je zusje en vraag waarom zij zo erg de bevestiging en aandacht van haar zwager nodig heeft. Misschien heeft ze in haar jonge jaren iets meegemaakt waardoor zij haar respect voor haarzelf heeft verloren en dit allemaal doet. Jouw man is niet eens een gesprek waard, ” ik ga weg en het is over” moet voldoende zijn. Jij verdient beter dan dit, vergeet dit niet!
Als jij jouw zusje zou zien als een weerspiegeling van wie jij bent geweest, snap je waarom je man erop valt. Ergens lijkt zij wél de jonge vrouw te zijn, waarmee hij het huwelijk tien jaar terug in stapte. Maar ook hij is veranderd en die spiegel gaf je hem bij een confrontatie, dat is ook waarop hij nu zo reageert en minder op jouw reactie op de situatie. Inzicht dat ook hij veranderd is.
Je angst dat hij er anders andere vrouwen op nahoudt zegt veel over jezelf. Jouw gedachten, het zelfbeeld.
Terug gaan naar voorheen waarbij de aandacht naar jullie beide uitgaat is een illusie. Het wekt de suggestie van goedkeuring, terwijl je gevoel anders zegt, maar een poging is het op te lossen. Hij is met jou getrouwd en je hoeft hem niet met een andere vrouw te delen. Je wilt inzicht hebben, schat ik in en antwoord op de vraag waarom dit gebeurt.
In elke relatie loopt de groei van twee mensen op sommige momenten gelijk, samen dus en op andere moment minder gelijk, het gevoel van afstand ontstaat. Dat is mede bepaald wat er in ons leven speelt en ons aandacht op gericht is. Maar in veel gevallen te herstellen, zeker op het moment dat er een signaal uitgaat; dan kun je er actie op ondernemen.
En dat signaal is duidelijk, hij wil wel met jou zijn, daarom bleef je de aandacht wél krijgen naast je zusje. Hij zoekt dat gevoel die hij kreeg van de vrouw waar hij op viel. Jouw zusje is daar een voorbeeld in, maar jij bent de vrouw die het voor en bij hem deed. Vast nog steeds! Wil je bij jezelf nagaan hoe je veranderd bent, om welke reden dan ook, observeer je zusje. Met welke gedragingen doet zij jou aan jezelf denken? Ga bij jezelf te rade of je nog van binnen zo bent, maar te druk bezig bent geweest met andere dingen en of die gedragingen (eigenschappen, responses, uiterlijk etc.) nog bij je passen. Daarin zit een waardevolle spiegel. Dan kun je er bewust voor kiezen die kanten te ontwikkelen, door er expressie aan te geven. Begin bij kleine dingen. Let op, ik zeg niet dat je voor je zusje moet spelen…. ik zeg dat jouw zusje zijn herinnering van jou is.
Wat je zusje betreft. Zij is achttien! Die is vast blij met de aandacht, maar doet dat waarschijnlijk eerder in haar zoektocht naar een evenwichtig gevoel van eigenwaarde dan bewust kwetsend. Ze is tenslotte uit een vertrouwde omgeving nu zij is verhuisd.
Als je het over je hart krijgt om hen te vergeven, doe dat dan ook meteen. Leg de drie borden weer op tafel en ga er zelf gewoon zitten, vraag ze erbij mochten zij langs lopen. De verandering die je thuis behoeft, zit in jezelf en reken maar, de rest gaat met die veranderingen mee. Veel succes en ik wens je oprecht het beste toe.
FG