Allemaal leuk en aardig. Dat je over seks enzo moet kunnen praten met je ouders. Maar volgens mij is dat een utopie. Ik kan me niet voorstellen dat mijn (moslim) ouders dat zullen accepteren als ik er ooit over zou beginnen. Niet het feit dat zij denken dat het onderwerp geen rol speelt,maar puur omdat je daarmee verklaart geen respect voor hen te hebben. Sommige dingen bespreek je gewoon niet met je ouders. Punt uit. Dat is hun mening. En ondertussen moeten de kinderen het allemaal zelf uitzoeken. Ik weet nog hoe keihard ik werd uitgelachen toen ik niet wist wat ‘pijpen’ was en alle anderen wel. Op mijn vijftiende nog wel. Voor mijn vriendinnen was ik veel te laat. Terwijl ik denk: 15, wat is dat nou? En dat is mijn hele punt: hoe ver moet ik meegaan met de ‘moderne’ stroom? Hoe ver moet ik achterblijven met de hele ‘traditionele’ stroom? Ik weet het niet. Jullie?

R.

Ben ik de enige of zijn er meer vrouwen die echt depressief worden tijdens hun menstruatie. Telkens doe ik mijn best, maar het wil maar niet. En nu ben ik er achter. Acceptatie. Anders wordt het alleen maar erger. Ik moet accepteren dat dit dan bij mijn leven hoort. 5 dagen per maand zomaar verloren. Het is niet anders.

Op dit moment heb ik een leuke relatie met een beschaafde, intelligente, alom gerespecteerde en knappe man. Alhoewel we allebei al over de 45 zijn, en een huwelijk achter de rug hebben, denken we er over om opnieuw te trouwen. Laatst ging ik met mijn man koffie drinken op een terras met uitzicht over de zee. Daar zat een jonge man van rond de 25 jaar in zijn eentje tussen allerlei boeken en schriften te studeren. Mijn man, die rechter is, zag dat hij rechtenboeken bestudeerde. Terwijl ik daar was met mijn vriend kon ik mijn ogen niet van deze jongen af houden. Hij was niet bijster knap, maar had een lieve kop. Dan stak hij zijn hoofd tussen de boeken, dan keek ie weer om zich heen en nam een slok van zijn glaasje thee. Soms keken we elkaar aan, maar doordat ie een beetje verlegen werd keek hij weer terug in zijn boeken.
Mijn vriend wilde weer opstappen, maar ik kreeg hem niet meer uit mijn hoofd. Drie dagen later ben ik samen met mijn zusje weer teruggegaan naar het zelfde terras. Hij was er weer, weer met allerlei boeken en schriften. We gingen achter hem zitten. Naast zijn tafel zaten aan een tafel drie vrouwen van mijn leeftijd. Hij keek de hele tijd naar die vrouwen. Voor het eerst in mijn leven werd ik jaloers!
Ik ging daarna regelmatig daar naar toe. Hij was er niet altijd maar wel vaak. Op een gegeven moment wist ik wanneer wel en wanneer niet.
Ik denk dat ik op dit moment op twee mannen verliefd ben, maar omdat we trouwplannen hebben heb ik geen stappen ondernomen. Ik wist namelijk dat als ik naar hem toe zou gaan en bij hem zou zitten dat er beslist iets tussen ons zou gebeuren omdat hij duidelijk geen ervaring had. Maar ik ga nog steeds naar het terras en ik observeer hem nog steeds. Een keer had hij speciale interesse in een vrouw die al vele jaren ouder was dan ik. Aan de ene kant werd ik stikjaloers op haar, aan de andere kant dacht ik: ik hoop dat hij met haar weggaat, dan ben ik er vanaf. Ik wenste dat hij nooit meer zou komen. Pas als hij nooit meer komt, ga ik er ook niet meer heen.

Ik ben tien jaar getrouwd. Om te kunnen studeren is mijn zusje van achttien bij ons komen wonen. Ze woont namelijk helemaal in het Oosten van het land. Maar de laatste tijd merk ik dat mijn man en mijn zusje wel erg close met elkaar zijn. Als ik het aan mijn zusje vraag, beaamt ze dat mijn man haar wel eens betast. Ik kon merken dat ze het niet onplezierig vond. Ik confronteerde mijn man er mee. Hij zei dat ie het nooit meer zou doen. Maar nu is het ijskoud in huis en leven we alledrie langs elkaar heen. We praten niet meer, we eten niet meer samen, het lijkt alsof er elke dag een begrafenis is. Het frappante is dat, toen mijn man iets met mijn zusje had, hij mij ook niet verwaarloosde. Ik kwam niets te kort. En nu geeft ie ons beiden geen aandacht. Om hem niet kwijt te raken aan andere vrouwen, denk ik er nu serieus aan om terug te gaan naar de oude situatie: dat hij ons allebei aandacht geeft.