Op zeer jonge leeftijd heb ik mijn man leren kennen, om precies te zijn was ik 11. Verliefd, naïef, onschuldig, introvert; dit zijn termen waarmee ik deze 11 jarige kan beschrijven. Het was een ingewikkelde relatie met veel gierende hormonen en de nodige opschudding. Mooie momenten waarop ik mij gelukkig voelde waren schaars. In het geheim spraken wij bijna dagelijks af, dit zorgde voor een overdosis aan adrenaline in mijn lichaam. Soms denk ik dat ik destijds verslaafd was geraakt hieraan. Op mijn 16e jaar werd ik in de auto van mijn man – met mijn man – betrapt door mijn pa. Die avond moest ik antwoord geven op de vraag: wil je gaan trouwen of wil je het uitmaken? Dagenlang liep ik er bij als een zombie, ik herinner mij heel goed dat ik tegen elke spiegel sprak die ik tegen kwam incluis autozijspiegels. Trouwen? ik? Maar ik ben nog 16! Uitmaken? Nee! Onmogelijk! Binnen een week had ik een ring om mijn vinger en had ik “ja” tegen een imam gezegd, zonder te beseffen waarom. Na mijn verloving verslechterde mijn psychische gesteldheid. Ik kreeg veel problemen met mijn schoonfamilie, ook in mijn eigen familie ging het slecht. Ik raakte depressief. Lichamelijk ging ik achteruit. Hoe zwakker ik werd, hoe agressiever mijn man… Ik stopte met school, ik nam afscheid van het VWO-atheneum. Na een MBO-opleiding kon ik doorstromen in het tweede jaar van een HBO-opleiding. Ik probeerde mijn school door te zetten, hoe slecht ik mij ook voelde. Met de jaren mee werd ik sterker, ik ontwikkelde mij tot een vrouw die haar mening durfde te uiten. Hoe sterker ik werd, hoe rustiger mijn man. Uiteindelijk werd het een man waar elke Turkse vrouw over droomt: een gevoelige macho. Hij is bijna perfect, een ware mister Big. Hoewel hij inmiddels niet meer de agressieve puber was/is en na 24 levensjaren een lieve, zorgzame mister Big was/is geworden, voelde ik dat zijn aanwezigheid mij een benauwd gevoel bezorgde. Ik voelde mij niet gelukkig, was ik wel ooit gelukkig geweest in deze relatie? Op mijn 19e jaar, een aantal maanden voor mijn bruiloft, wilde ik een punt achter deze relatie zetten. “Dan pleeg ik zelfmoord” was zijn eerste reactie. “Eindelijk” zeiden mijn schoonouders. “Je bent gek” was de reactie van mijn ouders. “Denk je dat je betere kunt krijgen? Hij rookt niet, drinkt niet, mishandelt niet!” was de reactie van mijn zussen. “Jij hebt hier zelf voor gekozen, je kunt niet meer terug” zeiden mijn broers. “Hij is zo bijzonder, er bestaan geen mannen meer zoals hij” aldus mijn vriendinnen. Anyway..ik durfde mijn keuze niet meer door te zetten en trouwde uiteindelijk op z’n traditioneel Turks. Ik vraag me af of er bruiden zijn geweest die om de 10 minuten op de klok hebben gekeken op hun eigen bruiloft. Bruiden die na de bruiloft kaakpijn hadden van het neplachen, en die zich afvroegen in welke film zij leefden. Alles leek in een roes voorbij te gaan.. Ik slikte, ik accepteerde..maar had ik hier echt zelf voor gekozen? Ben je in staat om als 16 jarige gezonde keuzes te maken? Minderjarig was ik..wat betekende dit? Mijn eerste huwelijksnacht bracht ik huilend door. Daarna heb ik in enkele maanden elke psychiatrische instelling bezocht in de Randstad. “Bindingsangst” zei een psycholoog. “Identiteitscrisis” zei een ander. “PTSS” werd er geroepen. “Gek” zei mijn familie. Op een dag stond ik letterlijk met mijn spullen op straat, ik zocht steun bij mijn broer. Ik werd binnen enkele dagen zodanig vernederd, dat ik uiteindelijk terugkeerde naar mijn man. Weer was ik gestopt met school, mijn enige houvast. In deze periode sprak ik vaak met een goede vriend van mij, hij was buiten mijn vriendinnen om mijn enige steunpilaar. Degene die mij al begreep alvorens ik mijn verhaal uitte. Hij, een zeer intelligente man, die 10 jaar ouder was dan ik, maakte mij…gelukkig. Gelukkig! Ik voelde mij sterk worden in zijn aanwezigheid. Onze gesprekken, veelal gericht op filosofie..psychologie..politiek..et cetera waren altijd zinnig, interessant, leuk! Ik voelde mij bloeien. Op een avond had ik ruzie met mijn man, ik schakelde de politie in omdat hij mij had opgesloten. Die avond ben ik naar mijn steunpilaar gegaan, huilend en met de wallen van Wim Kok. Zoals altijd bood hij mij een luisterend oor, en gaf mij wijze adviezen “Doe wat jou gelukkig maakt!”. Ik had het zelf maandenlang ontkent, maar ik was smoorverliefd op hem! Dat kon niet! Ik ben getrouwd! Die avond mocht ik bij hem logeren. In zijn armen viel ik in slaap. Het voelde vredig aan..zo mooi..zo puur. Die avond vertelde hij mij dat hij zich aangetrokken voelde tot mij, maar dat hij zich hiervoor geneerde omdat ik getrouwd ben. Ik voelde mij verward, wat moest ik doen? De weken daarna spraken wij een aantal keren af, we deden de gekste dingen. In de winter gingen wij om twee uur in de nacht naar Bloemendaal, lekker uitschreeuwen en uitwaaien. Op een nacht bleef ik weer bij hem logeren, we vreeen.. Ik denk dat ik mij niet zo goed realiseerde wat ik deed. Ook hij. In zijn ogen was ik een 21 jarige jonge single vrouw..we waren blind geworden voor de ring om mijn vinger. Het was verkeerd, ik moest het mijn man vertellen! Voordat ik het had verteld, had mijn man mijn dagboek doorgenomen. Ik was zo stom om erin te schrijven dat ik “intiem” was geweest met meneer steunpilaar. Op die avond hadden mijn man en steunpilaar contact. “Door jou is zij depressief, sinds dat ze jou kent voelt zij niks meer voor mij. Ik hoop dat jij dit ook zal meemaken ooit!” had mijn man tegen hem gezegd. Meneer steunpilaar, die dacht dood te gaan in een golf van schuldgevoelens, gaf op diezelfde dag aan dat hij geen contact meer met mij wilde. Het was afgelopen met de gekke nachten.. de mooie vrijpartijen..groene thee met jasmijn drinken op de bank..samen ontbijten tot in de middag..fantaseren over de toekomst..serieuze zaken bespreken en elkaar ondersteunen. Plotseling werd hij zeer zakelijk, hard, koud.. Ik verloor hem. Het voelde aan alsof een dierbare was overleden..en ik rouw betoonde. Ik werd gedurende twee weken opgenomen in een psychiatrische instelling om tot “rust” te komen. Twee weken lang dacht ik aan hem. Bij mijn terugkeer thuis, stortte ik mij op mijn school, 3e jaar HBO. Mijn man, de man die zo veel van mij houdt, is bereid om alles te vergeten. Hij doet zijn best om mij gelukkig te maken. Soms denk ik: kom op, hij is een goed mens! Alsof ik tegen mijzelf zeg: je MOET met hem leven, accepteer het! Als vrienden kunnen wij prima samen leven met mijn man, maar als een getrouwd stelletje: nee! Ik kan het niet helpen, ik voel mij leeg! Ik voel niks meer voor mijn man. Wat houdt mij tegen? Waarom kan ik dit huis niet verlaten? Mijn zwakke financiële en emotionele positie? het feit dat ik geen huisvesting heb en zeer waarschijnlijk terug moet naar mijn ouders, waar het ook niet al te leuk is? Mijn familie die mij uitmaakt voor ‘hoer’ en ‘gek’ op het moment dat ik het woord scheiding laat vallen? Mijn eigen schuldgevoelens? De angst dat mijn man ophoudt met ademhalen door mij? Dat laatste was een vraag die ik aan mijn therapeut had gesteld. Is het reeel wat je denkt? had zij mij gevraagd. Ja! zei ik, tijdens mijn opname is hij gestopt met zijn studie, heeft hij ontslag ingediend op het werk, heeft alle rekeningen bewaard voor incasso, en is hij weer met zelfmoordneigingen teruggekeerd naar zijn ouders. Meerdere malen heeft hij geprobeerd zichzelf “kapot” te rijden op de snelweg. Zonder mij functioneert hij niet! Ik voel een enorme druk op mij.. en hoe verkeerd het ook is..ik blijf aan meneer steunpilaar denken. Heel af en toe sms ik hem, ik krijg een zakelijke/diplomatieke reactie in foutloos ABN terug. Wanneer ik zijn reacties lees word ik boos op mijzelf: waarom verlaag je je zo? Ook twijfel ik aan zijn intenties.. Had hij werkelijk om mij gegeven? Soms neem ik de trein richting zijn huis, alwetende dat hij niet thuis is. Ik heb zijn foto’s bewaard op mijn hotmail, ik kan er soms uren naar kijken. Er zijn dagen dat ik mijn tranen laat vallen omdat hij er niet meer is, tegelijkertijd word ik boos omdat ik mij zo afhankelijk op stel. Ik moet mijzelf gelukkig kunnen maken.. “Doe wat jou gelukkig maakt” had hij gezegd.